مرز در عقل و جنون باریک است

عاشق که می شوی، ظرف زیاد می شکنی ،گاهی خیره می شوی به نقطه ای نامعلوم و لبخند میزنی

بی قرار می شوی ، بیخودی چیزهایی را چک میکنی که لازم نیست ( فقط برای اینکه کاری انجام داده باشی)

زود دلتنگ می شوی ، حسود می شوی،شاید در مواردی طوری به عشقت خیره شوی

که آن – از همه جا بی خبر – به خودش شک کند !

شاید احساس کنی مبهوتی یا شگفت زده!

همه ویژگیهای مثبت – او – را بزرگ میکنی و از ویژگیهای منفی اش با لبخند یاد میکنی!

رفتارهای او را طور دیگری قضاوت می کنی ،

و حتی اگر عقلت بگوید ( غیر ممکن ) است ، دلت میگوید ( ممکن ) است!